كاش ميشد
کاش
کاش می شد تا خدا پرواز کرد
سفره ی دل را همان جا باز کرد
کاش می شد غصه ها را دور ریخت
در دل ظلمت همیشه نور ریخت
کاش می شد عشق را فریاد زد
پیش هر کوهی دم از فرهاد زد
کاش می شد دفتری را باز کرد
شعرهای تازه را آغاز کرد
کاش می شد یک سبد خورشید داشت
پای هر جوی هزاران بید کاشت
کاش می شد زندگی را رنگ کرد
کاش می شد با سیاهی جنگ کرد
کاش می شد اشک ها را پاک کرد
یا کویر تشنه را نمناک کرد
کاش می شد بر لب دریا نشست
و سکوت سرد ساحل را شکست
کاش می شد هم صدا با باد شد
کاش می شد زین قفس آزاد شد
دلم شکست!