ایــنـڪـہ بے ٺــפּ حــالـҐ خـפּب اωــــٺ،
مــضــحـڪـ ٺــریــלּ جـمــلــہ ﬤنـیــاωــــٺ
مــتــن اصــلــی در ادامــه مــطــلب
رمــز فــقـط بــه لــیـنــکــهــام و دوسـتـانـم داده مـیــشــه
ایــن پـســتم خــاص و مــتفــاوت بـا پــســتهـای قـبلـیـمـه
گـنـاهـانـم را نـادیـده بـگـیـر
هـمـان طـور کـه دعـاهـایـم را نـشـنـیـده مـیـگـیـری
دسـت هـایـش را مـحـکـم بـگـیـر...
بـغـلـش کـن... و بـبـوسـش
روی پـاهـایـش بـشـیـن... و
دسـت هـایـت را دوره گـردنـش حـلـقـه بـزن...
نـمـیـدانـی تـمـام بـودن هـایـت بـا او
رویـای مـن اسـت...
××× ×××× ××× ××× ×××× ×××
مـیـمـیـرم وقـتـی تـصـور مـیـکـنـم
کـه او هـر روز دسـتـهـایـی را لـمـس مـیـکـنـد
کـه مـن هـر روز آروزی داشـتـن آنـها را مـیـکـنـم...
کـاش بـودی و مـیـفـهـمـیـدی وقـت دلـتـنـگـی یـک آه چـقـدر وزن دارد
دلـم مـیـگـه: + هـر کـه مـرا دیـد تـو را نـفـریـن کـرد،
و مـن حـواس خـدا را پـرت کـردم کـه مـبـادا بـشـنـود...
+ شـایـد قـانـون دنـیـا هـمـیـن بـاشـد...!
مـن صـاحـب آرزویـی بـاشـم کـه شـیـریـنـی تـعـبـیـرش از آن دیـگـریـسـت
تـــــــــــوجـــــــــــــه: شرمنده دیگه نمیتونم واسه اپ هام خبرتون کنم . پس خودتون اگه دوست دارید متنهامو بخونید بیاین.آپــــــــــ بـــعــدی ۲ شــهــریــور
یادته بهت میگفتم اگه تو بری می میرم
حالا تو رفتی و نیستی پس چرا من نمی میرم؟؟
چرا هستم؟ چرا موندم؟ چجوری طاقت می آرم؟
چجوری من دلم اومد رو مزارت گل بذارم؟؟
جای خالیت و چجوری میتونم بازم ببینم؟
دیگه چشمام ونمیخوام ، نمیخوام دیگه ببینم!
وای چجوری دلم اومد جسم سردت و ببوسم؟
من که اتیش میگرفتم چی باعث شد که نسوزم؟
ذره ذره قطره قطره میسوزم اما می مونم
خودمم موندم چه جوری میتونم زنده بمونم
هنوزم باور ندارم که تو نیستی و من هستم
شایدم من مرده باشم الکی میگن که هستم!
کاشکی وقتی که میرفتی دستتو گرفته بودم
کاشکی پر نمی کشیدی بالت و شکسته بودم
نازنین وقتی که بودی شبا هم تو رو می دیدم
دیگه از روزی که رفتی حتی خوابتم ندیدم
تو که بی وفا نبودی لااقل بیا تو خوابم
مگه توخبر نداری شب و روز برات بیتابم؟
میدونم یه روز دوباره میتونم تو رو ببینم
تو پیش خدا دعا کن که منم زودتر بمیرم
دلــــم مــیــگــه:گـاه از کـل دنـیـا دلـت تـنـهـا یـکـی را مـیـخـواهـد،و مـیـدانـی تـا ابـد هـم کـه خــدا خــدا کـنـی بـدسـتـش نـمـی آوری...
تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوجــــــــــــــــــــــــــــــــــه :
وبـــــــــ جــــ ــدیــــدمـــــ ــــه. حــــــ ـــتـــــمــــ ـــــا ســــــ ـــــر بـــ ـــزنـــــیــ ــــد
خــدا جـون مـیـشــه تـو امـشـب مـنـو تـو بـغـل بـگـیـری؟
بـگـی آروم تــوی گــوشـم دیـگـه وقـتـشـه بـمیـری
خــدا جـون مـیـگـن تـو خـوبـی،مـثـل مــادرا مـیـمـونـی
اگــه راسـت مـیـگـن بـبـیـنـم عـشـق مـن کـجـاسـت مـیـدونـی؟
خــدا جـون مـیـشـه یـه کـاری بـکـنـی بـه خـاطـر مـن؟
مـن مـیخـوام کـه زود بـمـیـرم، آخـه سـخـتـه زنـده مـونـدن
مـن کـه تـقـصـیـری نـداشـتـم پـس چـرا گـذاشـتـه رفـتـه؟
خــدا جـون تـوتـنـهـا هـسـتـی مـیـدونـی تـنـهـایـی سـخـتـه
زنـده بـودن یـا مـردن مـن واسـه اون فـرقـی نـداره
اون مـیـخـواد کـه مـن نـبـاشـم،بـاشـه اشـکـالـی نـداره
خــدا جـون مـیخـوام بـمـیـرم تـا بـشـم هـمـیـشـه راحـت
ولـی عـمـر اون زیـاد شـه حـتـی واسـه ی یـه سـاعـت
خــدا جـون مـیـشـه تـوامـشـب مـنـو تـو بـغـل بـگـیـری؟
بـگـی آروم تـوی گـوشـم دیـگـه وقـتـشـه بـمـیـری...
دلـــــم مـــیــگـــه: دعـایتـــــ گـرفـتـــــ مـــادر بـزرگــــ ... خــیـلیـــــ پــیـر شــدمــــ!!
تو كجايي سهراب؟
آب را گل كردند چشم ها را بستند و چه با دل كردند...
واي سهراب كجايي آخر؟
زخم ها بر دل عاشق كردند خون به چشمان شقايق كردند...
تو كجايي سهراب؟
كه همين نزديكي عشق را دار زدند، همه جا سايه ديوار زدند...
واي سهراب دلم را كشتند
كمبود خواب
با يك روز مرخصي حل ميشود
كمبود وقت
با مديريت زمان
با كمبود دستانت چه كنم؟!!
همه مي پرسند
چيست در زمزمه مبهم آب
چيست در همهه دلكش برگ
چيست در بازي آن ابر سپيد
روي اين آبي آرام بلند
كه ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال
چيست در خلوت خاموش كبوتر ها
چيست در كوشش بي حاصل موج
چيست در جام
كه تو چندين ساعت
مات و مبهوم به آن مي نگري
نه به ابر نه به آب نه به برگ
نه به اين آبي آرام بلند
نه به اين خلوت خا موش كبوتر ها
نه به اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام
من به اين جمله نمي انديشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل يخ را با باد
نفس پاك شقايق را در سينه كوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاينده هستي را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را مي شنوم مي بينم
من به اين جمله نمي انديشم 
به تو مي انديشم
اي سراپا همه خوبي
تك و تنها به تو مي انديشم
همه وقت همه جا
من به هر حال كه باشم
به تو مي انديشم
تو بدان اين را تنها تو بدان
تو بيا تو بمان با من تنها تو بمان
جاي مهتاب به تاريك شبهام تو بتاب
من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند
اينك اين من كه به پاي تو در افتاده ام باز
ريسماني كن از آن موي دراز
تو بگير تو ببند تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر و هوا را تو بخوان
تو بمان با من
تنها تو بمان
فریدون مشیری
عاشقت بودم يادت هست؟
گفتم كه دوستت دارم...
گفتي كه كوچكي براي دوست داشتن
رفتم تا بزرگ شوم
اما آنقدر بزرگ شدم كه
يادم رفت عاشقت هست
*******************************
آرزو دارم شبي عاشق شوي
آرزو دارم بفهمي درد را
تلخي برخورد هاي سرد را
مي رسد روزي كه بي من لحظه ها را سر كني
مي رسد روزي كه مرگ عشق را باوركني
مي رسد روزي كه شبها در كنار عكس من
نامه هاي كهنه ام را مو به مو از بركني
*******************************
هركه رفت...
پاره اي از دل ما را،با خود برد...
اما...او كه با ماست...
او كه نرفته است...
از او بپرسيد؛
كه چه ميكند با دل ما!؟...
*******************************
دنيا را بد ساختند،
كسي را كه دوست داري،دوستت ندارد
كسي كه تو را دوست دارد،تو دوستش نداري
اما كسي كه تو دوستش داري و اوهم دوستت دارد،
به رسم وآئين زندگاني به هم نمي رسند.
و اين رنج است
زندگي يعني اين.
دكتر علي شريعتي
بي تو طوفان زده ي دشت جنونم
صيد افتاده به خونم
تو چه سان ميگذري غافل از اندوه درونم
بي من از كوچه گذر كردي و رفتي
بي من از شهر سفر كردي و رفتي
قطره اي اشك درخشيد به چشمان سياهم
تاخم كوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم تو نديدي
نگهت هيچ نيفتاد به راهي كه گذشتي
چون در خانه ببستم دگر از پاي نشستم
گويا زلزله آمد،گوياخانه فرو ريخت سر من
بي تومن در همه ي شهر غريبم
بي تو كس نشنود از اين دل بشكسته صدايي
برنخيزد دگر از مرغك پر بسته نوايي
تو همه بود و نبودي تو همه شعر و سرودي
چه گريزي ز بر من كه زكويت نگريزم
گر بميرم ز غم دل با تو هرگز نستيزم
من و يك لحظه جدايي نتوانم نتوانم
بي تو من زنده نمانم...
كاش من...
كاش تمامي وسعت اين بودن از آن من بود
و كاش من آرزوي تو بودم
كاش در ميان اين همه هراس جدايي
آغوشت آرامش را براي قلبم مي آفريد
كاش گرماي نفسهايت در سرماي اين تيرگي گرما بخش زندگيم مي شد
كاش فروغ نگاهت در اندوه اين ظلمت
اميد بخش روشنايي فردايم مي شد
كاش تو با من بودي و من در قلب تو جاويدان
چراعاشق چراشيداشدم من...
در این دنیا تک و تنها شدم من گیاهی در دل صحرا شدم من
چو مجنونی که از مردم گریز شتابان در پی لیلا شدم من
چه بی اثر می خندم چه بی اثر می گریم ... به ناکامی چرا رسوا شدم من
چرا عاشق چرا شیدا شدم من
کاش
کاش می شد تا خدا پرواز کرد
سفره ی دل را همان جا باز کرد
کاش می شد غصه ها را دور ریخت
در دل ظلمت همیشه نور ریخت
کاش می شد عشق را فریاد زد
پیش هر کوهی دم از فرهاد زد
کاش می شد دفتری را باز کرد
شعرهای تازه را آغاز کرد
کاش می شد یک سبد خورشید داشت
پای هر جوی هزاران بید کاشت
کاش می شد زندگی را رنگ کرد
کاش می شد با سیاهی جنگ کرد
کاش می شد اشک ها را پاک کرد
یا کویر تشنه را نمناک کرد
کاش می شد بر لب دریا نشست
و سکوت سرد ساحل را شکست
کاش می شد هم صدا با باد شد
کاش می شد زین قفس آزاد شد
غصه ی تو برای من
غصه ی تو برای من شادی من برای تو
دلت گرفت بگو خودم گریه کنم به جای تو
روزای خوب برای تو شبای بد برای من
بهارو عطرش مال تو برگای پاییز مال من
لذت خنده مال تو بارون گریه مال من
عمر زیاد تو فال تو رنج زیاد تو فال من
قصر طلایی مال تو موندن و ساختن مال من
همیشه بردن مال تو همیشه باختن مال من
قسمتای خوش مال تو غم های تقدیر مال من
زندگی من مال تو خستگی تو مال من
ستاره بارون مال تو اشک شبونه مال من
تمام دنیا رو می دم صورت ماهت مال من
خورشید و مهتاب مال توشبای تاریک مال من
سوار دور قصه هام تو مال من ، من مال تو
دیوونه ی نگات شدم من تو رو کم دارم نرو
غصه ی تو برای من شادی من برای تو
دلت گرفت بگو خودم گریه کنم به جای تو
تقدیم به عزیزترینم
نگین سبز
من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم
واسه عشق بازی موجا قامتم یه بستر نرم
یه عزیز دوردونه بودم پیش چشم خیس موجا
یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا
تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی
قصه های عاشقی رو توی وجودم جا گذاشتی
زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد
برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد
تا نفس کشیدی انگار، نفسم برید تو سینه
ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه
اومدی توسرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی
اما تا قایقی اومد،از من و دلم گذشتی
رفتی و با قایق عشقت سوی روشنی فردا
من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا
دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست،نه درختی
لحظه های بی تو بودن می گذره،اما به سختی
دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره
ولی حتی وقت مردن باز سراغت و می گیره
می رسه روزی که دیگه قعر دریا شده خونم
اما تودریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم...
شعر
خواهم که به زیر قدمت زار بمیرم
هر چند کنی دگر بار بمیرم
من طاقت نادیدن روی تو ندارم
مپسند که در حسرت دیدار بمیرم
ز فراق سینه سوزت، غم سینه سوز دارم
گل من قسم به عشقت نه شب و نه روز دارم
به دو گونه ی لطیفت، به دو چشم اشک ریزم
که به راه عاشقی ها ز بلا نمی گریزم
به تو ای فرشته ی من ، گل من ترانه ی من
که جدایی از تو باشد غم جاودانه من
چون تو در برم نباشی، غم بی شمار دارم
تو بدان که با غم تو غم روزگار دارم
ای کاش می شنیدی این صدا را
که این گونه تو را به خود می خواند
ای کاش می دیدی این نگاهی که
این چنین چشم به انتظارت می ماند
ای کاش می فهمیدی این احساس را
که نامش را آدمیان عشق نهادند.
آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک مرگ همین جاست بخند
دستخطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند
آدمک خر نشوی گریه کنی
کل دنیا سراب است بخند
آن خدایی که بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست بخند
نور دلیل تاریکی بود و سکوت دلیل
خلوت، تنها عشق بی دلیل بود که
تو دلیل آن شدی
اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و دل ومن
خاک من گِل شود وگُل شکفد از گُل من
تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من
خاطرم نسیت از نسل بارانی یا که از نسل نسیم
هر چه هستی گذرا نیست هوایت ، بویت...
هر چه هستی دوست می دارمت...
بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم
من این دنیای زیبا را به لبخد تو می بخشم
من این آسایش شب را به رویای تو می بخشم
من این جان عزیزم را به دیدار تو می بخشم
روز و شب خواب نمی آید به چشم غم پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع
رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان د رآتش مهر تو سوزانم چو شمع
در خواب ناز بودم شبی... دیدم کسی در می زند...
در را گشودم روی او ... دیدم غم است در می زند
ای دوستان بی وفا از غم بیا موزید وفا
غم با آن همه بیگانگی هر شب به من سر
دلم شکست!