بي تو طوفان زده ي دشت جنونم

صيد افتاده به خونم

تو چه سان ميگذري غافل از اندوه درونم

بي من از كوچه گذر كردي و رفتي

بي من از شهر سفر كردي و رفتي

قطره اي اشك درخشيد به چشمان سياهم

تاخم كوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم       تو نديدي

نگهت هيچ نيفتاد به راهي كه گذشتي

چون در خانه ببستم دگر از پاي نشستم

گويا زلزله آمد،گوياخانه فرو ريخت سر من

بي تومن در همه ي شهر غريبم

بي تو كس نشنود از اين دل بشكسته صدايي

برنخيزد دگر از مرغك پر بسته نوايي

تو همه بود و نبودي تو همه شعر و سرودي

چه گريزي ز بر من كه زكويت نگريزم

گر بميرم ز غم دل با تو هرگز نستيزم

من و يك لحظه جدايي نتوانم نتوانم

بي تو من زنده نمانم...